İstanbul 1950'den başlayarak önce Türkiye'nin, ardından da bölgenin en önemli odağı olur. İlk olarak, yatırımlar ve kültürel ağırlık bağlamında bir zamanlar Ankara'ya kaptırdığı başat konumu geri alır. Sonra da Yakın Doğu ve Balkanlar'ın metropolü olmaya doğru ilerler. Bu ilerleyiş hala sürmektedir. Dolayısıyla, İstanbul'un Üçüncü ve Birinci Dünyalar'ın arakesitinde bulunan bir küresel kent embriyosu olduğu söylenebilir. Son iki on yıldaki mimari kaderi de bu özelliğiyle tariflenmiş gibidir. Burası gecekondu mahallelerinin olduğu kadar, dev alışveriş merkezlerinin, kapalı site ve uzak yeni banliyölerin de kentidir. Kentin büyük kesimi emek yoğun yarı-geleneksel teknolojilerle inşa edilirken, yüksek teknoloji kullanımıyla yapılmış akıllı binaları da vardır. Her yıl kente neredeyse mimarsız kentçikler eklenirken, ülkenin medyatik "butik' mimarlarının ezici çoğunluğu da burada üslenmiştir.

---