Bir zamanlar yaşanmış bir İstanbul vardır. Bir yabancı ülkede büyük özlemle anılır 'o İstanbul'da yaşananlar. Yabancı ülkedeki her parkta, her kıyıda her sokakta bir an gelir ki onlara özgü her şey, bir şey, her nasılsa, ansızın insanı 'o İstanbul'a kendine özgü eşsiz güzellikleri olan kente götürür ve orada yaşanmış eski hoş anları anımsatır. Bu ruh hali içinde her şey bambaşkadır; ele geçmez bir büyüdür. Güzel anılarla dolu o geçmiş günlerin İstanbul'u bulutlar ötesinde belli belirsiz hissedilen bir hayal şehir, hayaller dünyasıdır. (bir hayaller dünyasını yansıttığı için de şiirlerin İstanbul'la ilgili kısımları italikle yazılmıştır.) Kendiliğinden oluşan bu aldatmaca insana kaybetmekten korktuğu bir tatlı hüzün verir. Kitaptaki son şiirde de belirgin olarak görüldüğü üzere, güzelliklerin yaşandığı o kente ve günlere dönebilme isteği, o tatlı hüzün, insana sevinç veren bir güçtür. Fakat geri dönüldüğünde görülür ki her şey çok değişmiş, eski gerçekler masal olmuştur. Bu durumda geçmişteki kentin 'has' havasını tadabilmenin, orada yaşanan has duyguları yeniden hissedebilmenin tek yolu –düşlere sığınabilecek bir yere, yani- uzaklara kaçmaktır. Kişi 'o güzel İstanbul'u, ya da 'bir güzel İstanbul'u, artık İstanbul'da değil de ancak düşlerinde yaşayabilmektedir. Düşlerse en güzel haliyle, yani insanı en mutlu eden haliyle, ancak kişi uzakta olduğunda oluşmaktadır. Bu bağlamda bu kitap hem eski İstanbul'un büyüsünü hem de onun 'kayboluşunu' yansıtmayı amaçlayan İstanbul'un Renkleri adlı şiir kitabının başlangıcını ya da sonunu ya da hem başlangıcı hem de sonu olarak okunmak üzere yazılmıştır… Sema E. Ege

---