İstanbulluların sıklıkla birbirlerine ya da kendi kendilerine sordukları bir soru vardır: "Başka bir yere mi gitsek?" O yerin neresi olduğu pek de önemli değildir, bu soru sadece buradan uzaklaşma isteğinin ifadesidir; evden işe, okula ya da başka bir yere koştururken monotonlaşan hayatlardan, yoğun trafikten, pahalılaşan yaşamlardan bunalan İstanbullular gündelik hayatın şiddetinden mustarip, daha sessiz sakin bir yerde yaşamanın ihtimali üzerinde düşünürler. Sonra bir gün İstanbul'un kavrulan sıcağında taksi durağının köşesinde gözünüze suyla dolu plastik bir kap ilişir. Üzerinde "Hayvanlar için su kabıdır; izmarit atma, şerefsiz!" yazmaktadır. İşte bu ve bunun gibi anlarda yaşadığımız yeri daha iyi, daha eşit, daha hakkaniyetli bir yer yapabilmeye dair hep umut verir İstanbul. Hep bu tezatlarla doludur, aynı anda bırakıp gitme isteği ve buradan başka bir yerde yaşayamayacak olmanın hissi. İşte, İstanbul'da yaşamanın bu ve bunun gibi çelişkili deneyimleri, Felix Gonzalez- Torres'in siyasal olanın kişisel, kişisel olanın da siyasal olduğunu hatırlatan, bir yerden daha iyi bir yere yolculuk, bu dünyaya yerleşme ya da yerleşememe gibi meseleleri sorgulayan…

---