Tanrının, peygamberlere ve insanlara gereksinimi yoktu. Peygamberlerin ve insanların Tanrı’ya ihtiyaçları vardı. Bu yüzden Tanrı’yı yaratmışlardır.
Dinlerin bir tanrıya dayanması lüzumludur, diye bir kaide yoktur. İnsanların kutsal saydığı ilişkiler bizleri dine götürür. İnançlar, değer yargıları, öğretiler, tapınma biçimleri, davranış kuralları dinlerin temellerini oluştururlar.
Dünyadaki üç büyük dinin birleştikleri iki nokta vardır. Birisi tanrının birliği, diğeri ise kitaplarındaki yazıların vahiy olarak tanrı tarafından gönderildiği. Ama hiçbir dinin ibadet şekilleri birbirine uymaz. Dünyada bu üç büyük dinden başka da dinler vardır. Bu dinlerde tanrı kavramı yoktur.
Bu tanrı kavramını bütünüyle dışlarlar. Dolayısıyla din kavramı, insanların tanrıyla, tanrı ilişkilerinden daha yaygın durumdadır. Esasında din toplumsal bir olgudur. Önceleri toplum yaşamındaki düzensizlikleri, çatışmaları ortadan kaldırmayı amaçlamıştır. Ama dinin egemenliği artıp, işgal ettiği saha genişleyip, taraftarı artınca, tekrar bölünmelere ve çatışmalara muhatap olmuştur. Bir takım mezhepler meydanları doldurarak kıyasıya birbirleriyle savaşa tutuşmuşlardır. Din hiç bir zaman insan aklını ve mantığını kabul etmez ve bunlarla devamlı çatışma halindedir. 

---