Bütün genç insanlar gibi ben de dahi olmak için yola çıktım, ama acı dolu bir tebessüm engelledi! İlhan Şevket'in öyküsü, Lawrence Durell'ın tümcesiyle özetlenebilir. O acı tebessüm bir ömür boyu üstüne sinmiş, yüzüne yapışmış. Tebessüm başlangıçta; görkemli, gelecek vaat eden gençlik yıllarında parıltı dolu. Büyük bir iddianın, isyanın, var olanı reddedişin, küçümsemenin göstergesi. Hazla savruluyor dünyaya, çevreye. Olgunluk ve yaşlılık döneminde iyiden iyi acı. Sinik. Her şeyi ve herkesi kapsıyor. En çok da kendisini. Hayat, büyük iddiadan, isyandan, sistematik, sürekli bir intiharın nesnesine dönüşüyor onun öyküsünde. Gündeminde niyet olarak hep var intihar. Şöyle böyle yarım yüzyıllık, eylemli teşebbüs. Hayattan vazgeçmeden önce onu anlamlı kılan şeylerden vazgeçiyor, adım adım, safha safha. Belki de bu vaz-geçişlerin uzantısında canına kıyma zaman zaman kendisine, çevresine, hayata yönelttiği; yine de "amaçlar" nedeniyle ertelediği, vazgeçip geri aldığı tehdit. Nihai eylem için 84 yaşının son gününü seçiyor. 600 sayfalık Fransızca sözlüğü çalışma masasının arkasındaki rafa yerleştiriyor...

---