Yaş geldi 90'a... Yanlış okumadınız "doksan"a. Bütün bu yıllar içinde, boş oturmadım, bir şeyler yaptım ama ben bunca uzun sayılabilecek yıllar içinde en çok sevdiğim dönemin, çocukluk zamanım olmasından vazgeçemiyorum. Şaşıyorum... O günler sahiden de o denli güzel miydi ki?. Mantığa sığmıyor ama, ömrümün hala en sevdiğim günleri, ilk çocukluk günleri oluyor. Sonra da her sevginin ille de mantığa sığmadığı gerçeği aklıma geliyor. Aklımı ferahlatıyor ama yüreğim daralıyor. O günler gerçekten o denli güzel olabilir mi idi?. Yoksa biz o zamanın küçük çocukları, henüz yaşamanın kirlerine bulaşmadığımız için mi öyle sanıyorduk?. Hem, isterse de öyle olsun!.. Bu da yanlış değil ki! .. Başımızda dert mi yoktu? Olmaz olur mu hiç? Biz o dönemde, Birinci Dünya Savaşı'ndan yeni çıkmış bir İstanbul'un kenar mahallelerinden yetişmekte idik. Geçim zorluklarına kahramanca karşı koyan dürüst ailelerde yetişiyorduk. Benim ailem de, komşu aileler de, onur ve karakter sahibi dürüst insanlar topluluğu bireyleriydi. Anlattığım dönem, 1920'li-3ü'lu yıllar... Başından uzun yıllar felaketler geçmiş bir toplumun, inanılmaz uyanış yılları... Cumhuriyetimizin ilk dönemi. lpuçlarını vermeye çalıştığım o dönemde biz İstanbul'un kenar mahallelerinden birinde, tiyatro yaşatan bir toplum oluşturuyor idik. Bu toplumun çocukları olan biz de, tiyatroya giriş parasını kazanabilmek için, candan çaba gösterirdik. Samatya'dan Tahtakale'ye kadar yürür, beş yüz zıpzıp alan bir torbayı sırtlanarak getirip mahallemizde satar, tiyatroya giriş parası kazanırdık. Biz Narlıkapı çocuklan, temsiller başlamadan bir-iki saat önce, birinci sıradaki yerimizi mutlaka alırdık.

---