"Acaba, gerçekten, edebiyat meraklıları ölmeye mi mahkûmdurlar? Ve böyle ise, niçin böyle? Ve böyle ise, neden yetişen evlatlarımızdan edebi eserler istiyoruz? Ortada eser yok yakınmalarıyla onları bir sapkınlık yönelişiyle tutmuş oldukları yolda devama neden teşvik ediyoruz? ( ... ) Acaba değerli eserler yazmadığımız için mi okuyucu bulamıyoruz? Yoksa edebiyat, Voltaire'in babasının dediği gibi, insanı yaşatacak bir meslek olmadığından dolayı mıdır ki, yüksek yetenekli kimseleri kendine çekemiyor ve bunun için değerli bir eser yazılamıyor? ( ... ) Herhalde, bizim memleketimize göre, bizde de küçümsenemeyecek kalem sahipleri yetişmiştir. Fakat bunların hangisi yalnızca yazılarıyla yaşamayı başarmıştır? Ben düşünüyorum, düşünüyorum, salt kalemiyle yaşamış tek yazar anımsayamıyorum. ( ... ) Şu halde edebiyat alanı ancak bir fedailer meydanı şeklini alıyor. Gençlik heveslerini dizginleyemeyenler burada bir süre çabalıyorlar. Sonra, yaş ilerlemeye başlayınca, sanki edebiyat bir düşkünlük ve sapkınlıkmış gibi, bir 'meslek' arama sırası geliyor. En umut verici yetenekler bir devlet memurluğunda kendilerine bir gelecek hazırlıyorlar. En beceriksizleri de ortada sürünüp duruyorlar." Hüseyin Cahit Yalçın, 25.1.1938 tarihli Yedigün'de çıkan "Edebiyat Merakı" başlıklı yazısında böyle demektedir. (Hüseyin Cahit Yalçın, "Edebiyat Merakı", s. 5) Gerçekten de, edebiyat tarihimize baktığımızda, Hüseyin Cahit Yalçın'ın 1938'de çizdiği bu tabloyu aynen görürüz. Bizde yazar dediğin çilekeş olur, 'fedai' olur. Kendisine rahat bir yaşam sağlayamayan mesleğinde bu işe gönül verdiği için bir tür tutku ile sebat eder,

---