Mavi bir göz elemi kalbime ağlar sanırım… Tevfik Fikret. Şakir bey, bermutat, geç vakte kadar, mahkemede çalıştıktan sonra, Şişli'deki evine gitmek üzere, tramvaya binmişti. Müvezziin biri de eline bir akşam gazetesi sokuşturdu. Gazete bittiği halde henüz tramvay Beyoğlu'na varmamıştı. Oturmaktan canı sıkılan hâkim birdenbire ayağa kalktı. Tramvaydan indi. Kalabalık caddede bir müddet yürümek, dükkânların camekânlarına, insanların gelip gidişine bakmak istedi. Bir hayli bezgindi. Ne yaptığını, ne istediğini pek te bilmiyordu. Bir aralık Türkuazın önüne gelmişti. Büyük camlardan baktı. Bir takım insanlar, geniş hasır koltuklara yerleşmiş tembel tembel çay içip laklaka ediyorlardı. Kapının önünden geçerken, içeriden, derinden bir fokstrot gürültüsü işitti. Düşünmeğe vakit bulmadan, hemen daldı, vestiyeri geçti, şapkasını almak isteyen uşağı bertaraf ederek bardan geçti. Büyük salonun camlı kapısı önüne geldi, durdu. İçeriye baktı. Herkes ayakta, âlem dans ediyor. Çiftler birbirine, mümkün mertebe fazla yaklaşmış, sarılmış, durmadan dönüyorlar. Herkes gülüyor, memnun. Şakir bey, bu manzaradan hoşlandı. Ayakta, şapkası başında, hafi polis memuru gibi, seyre daldı. Kimsede kendisine bir şey söylemiyor, kapının önünde durmamasını ihtar etmiyordu. Belki orada saatlerce kalacaktı. Dalmıştı. Bakıyor, düşünmüyor, yalnız gençlerin keyfiyle mütelezziz oluyordu. Fakat birdenbire sarsıldı, sendeledi. Kendisini ani bir titreme aldı. Dans eden çiftlerin biri ta bulunduğu kapının yanına kadar gelmişti. Erkeğin kollarına kendini veren, parlak dişleriyle gülen, büyük koyu gözleriyle bakan kadını tanıdı. Bir saniye içinde iki çift göz birbirine çarpmıştı. Sonra genç kadın gene dansa devam etti uzaklaştı. Şakir bey de oradan sinirli bir surette çıktı, gitti.

---