Bir kitabın en kolay bölümü «ön söz» dür. Mevzu ve şahsiyetler, vak’anın ön plânında ve hafızalardadır. Konuların ve kişilerin yazılmıya değer taraflarının dikkat ve ibreti çekecek özünü kolaylıkla ayırabilir ve bu «takdim» den, emeğiniz için yeterlik desteği de bulmuş olursunuz.
Elinizdeki kitapçıkta ben, sayısı yüze yaklaşan kitab yazma tecrübeme rağmen, bu her kitabın nasibi sayılan «ön söz» kolaylığından mahrum kaldığımı, aksine, kitabın kendisinden çok sıkıntı çektiğimi samimiyetle itiraf edeyim.
Bakınız niçin: Ferdî hayatında, vatan için olduğu kadar insanlık adına olduğu iddiasını taşıyan himmetlerin de bir gayesi vardır. Bu gaye gerçekleşince, emeğin sahibi, hedefine varmış olmanın rahatlığı ile yeni bir yaşayışa girer Mücadelesi siyasî ve emeği kendisini iktidara götürmüşse, iktidar için didinmiş olanla iktidara gelmiş olan arasındaki benzeriikier ve intibaklar pek nâdirdir. Bu ülkenin tarihinde kagi «son» başlangıcın devamı olmuştur? ölçülerimiz değişik mazeretlerini aramanın ve bulmanın tesellisi içindedir: «—Tabiî değişecek, deriz. Devletin ve Milletin başında olmanın hususiyetleri olmak gerektir. Bu değişmeler, Onun şahsî zaafı ve vefasızlığı değildir: Makam ’ın icabıdır. Şeref ül mekân bil mekîn değişmez hükmünün icabı olarak mevkiler insanlara değil, insanlar mevkilere şeref getirirler. Bizimkisi de iktidara geldikten sonra bu yüce makamın satvet ve şevketi namına elbette «yeni bir insan» hüviyetine girecekti. Nitekim öyle oldu. Hakkı da var!..»

---