Sevgili Cem,
Sana uygun gördüğü bir zamanda vermesi için Lizet Teyzene emanet ettiğim bu defteri yazmaya; Polonya’ya veda ettiğimiz, İstanbul’a doğru tehlikeli bir yolculuğa çıktığımız günlerde başlamıştım. Her zaman yüreğimizde bütün canlılığı ile yaşattığımız o korkunç insanlık suçu işlenirken; İstanbul’da yeni bir hayata adım attığımız o acılı, biz çocuklar için bir o kadar da heyecanlı geçen aylar boyunca değerli bir mücevher gibi sakladım. Benim asil bakışlı, soylu duruşlu yavrum... Asaletin nereden gelir, soyun sopun nedir sana her zaman anlatmaya çalıştım. Anlatamadıklarımı da yazdım...
Geçen yıllar içinde babamın kaleminden çıkmış anıları da aktardığım zaman çok daha değerlenen bu hatıra defteri, olaylar hafızamda en küçük ayrıntılarına kadar canlandığı zamanlarda sığınağım oldu. Sana anlatmak istediklerimi bitire-memek korkusu içinde yazdım, yazdım...
Sanırım ölmek üzereyim evladım. Kıvırcık saçlarının gözlerine dökülen lülelerini kaldıracak mecalim bile yok bebeğim. İçi kanarken bile yüzünden tebessümünü eksik etmemeye çalışan Lizet Teyzen, ikimizin etrafında neşe saçmaca oynayarak bize moral vermeye çalışıyor. Bu sabah yine bahçede bisikletine biniyorsun. Lizet Teyzen yanında... Sen bisikletle gittikçe o da peşinden koşuyor. Sana bir şey olacak diye kendini öyle yoruyor ki!
Aklı bende olmalı ki sık sık başını yatak odamın penceresine çeviriyor. Bütün ailemize emeği geçen, özellikle de sende hakkı çok olan teyzeni sakın üzme yavrum...

---