Heybeliada: İki kulaç ötesindeki İstanbul'un karmaşası ve çılgın temposundan kendini korumak istercesine, yüzyıllar öncesinden denizin ortasına sığınmış olan ve vapurdan indiğiniz andan itibaren zamanı askıya alan bir huzur vahası... İşte bu minicik ada, üç ayrı ülkenin deniz görmeyen başkentleri (Brüksel, Ankara, Paris) arasında bölünen çocukluk ve gençlik yıllarımın biricik nirengi noktası olmuştur daima. İnsan belleği, bu tür özel mekânları bazen özel kişilerle özdeşleştirir. Bu anlamda, benim için de çocukluğumdan beri her yaz birkaç gün olsun geçirdiğimiz Heybeliada, babam Erhan Bener'in gençlik yıllarından kalma dostları Nejat ve Nüzhet Gülen'le özdeşleşmiştir. Nejat amcamın, o zamanlar oturdukları Killekçi Bahri sokaktaki o iki katlı evde, değme meddahlara taş çıkaracak bir ustalık ve coşkuyla anlattığı hikâyeleriyle büyüdüm ben: Nüzhet teyzemin mut-laka laf atıp araya girerek zenginleştirdiği o kah komik, kah korkunç, ama daima sürükleyici ve büyüleyici hikâyelerle... Sıra dışı ve son derece renkli kişilikleriyle Nejat ve Nüzhet Gülen'in, kızları Gülgün'le birlikte (ve köpek fobimi tedavi eden köpekleri Tonton, sonradan da Puik ile), yaşadıkları o sade evin misafiri hiç eksik olmaz…

---