Öyle bir zamanda söyledi ki, "peki" demekten başka çarem yoktu. "Peki," dedim. Dememle de kapıyı açıp dışarı çıkması bir oldu. Fırladı gitti. "Ben de geleyim," diyemedim. Kafamda havlu, üstümde bornoz, her tarafımdan sular süzülüyor. Nasıl "ben de geleyim" diyeyim. Çıktı gitti. Zaten "gelir misin?" diye sormadı ki. Bu anı bekledi herhalde. Benim, "peki" demekten başka çarem olmayacağı anı kolladı. Bu yaptığı alçakça bir şey aslında. İnce ince hesapladı herhalde. Belki de buraya geldiğimizden beri hesaplıyor. Benim banyo yapmamı bekliyor. Öyleyse çok eğlenirim işte. Üç gündür bekliyor demek ki. Üç gündür yıkanmıyorum çünkü. Akşamları serin oluyor, üşütürüm diye korkuyorum. Bir de öyle tuzlu tuzlu dolaşmayı seviyorum. Deniz tuzuyla ter birbirine karışıyor, salamura gibi oluyor. Biraz üşeniyor da olabilirim. Nereden banyo yaptım şimdi! İşgüzarlığım tuttu işte. Bir gün, hatta iki gün bile idare edebilirdim. O zaman o da iki gün beklemek zorunda kalırdı. Oh işte, iyi olurdu! Bekleseydi ne olacaktı ki? Bir şey değişecek miydi? Ha iki gün önce, ha iki gün sonra, ne fark eder? Telefon edecekse, edecek. Hemen giyinip fırlasam yetişebilir miyim acaba? Koşsam, köşedeki telefon kulübesinde yakalasam, çat diye kapatsam telefonu. "Yürü!" desem. "Yürü! Beni sinirlendirme! O kadar seviyoruz burada seni, hıyarlık etme!" Kafamı kurutmadan çıkarsam hastalanırım. Sinüzitim var benim. En tehlikeli şey ıslak saç la çıkmak. Hastalanmam her şeyin sonu olur. Burada hastalanmam her şeyi mahveder. O zaman bütün gün yatmak zorunda kalırım, o da her gün telefon etmeye gider. Buna da kimse dayanamaz. Şahsen ben dayanamam. Ölürüm yani. Sinüzitten ölmem ama... Keşke çakımı yanıma alsaydım. Bileklerimi kesip intihar ederdim. Banyoyu doldurup bileklerimi kesip suya sokardım. Keserken insanın canı acır mı acaba? Hiçbir yerim kesilmedi benim. Bu konuda tecrübem yok.

---