Mektubun artık tarihe karıştığı kanaati giderek yaygınlaştı, hatta yerleşti ve fiili bir durum haline geldi. Mektuplardan söz etmek, geçmişi, hatıraları yâd etmek gibi bir duyguya yol açıyor bugün. Hayatın kendi yatağında, kendi ritmi ve debisiyle akışı ile hayatı kuşatan, daha doğrusu sürükleyen teknik hızın arasındaki ayrımı ve bu ayrımın önemini ne yazık ki umursamaz oldu insan. İşte bu umursamazlıkla birlikte, bazı şeylerimizi 'kaybetmemek', 'geliştirmemek' ve 'değiştirmemek' gibi iradı kararlılıklarımızın olması gerektiğini de unuttuk. Ardımıza bakmadan yürüyoruz. Rüzgâr bize kadar ne getirmişse kabulümüz ve bizi de nerelere sürükleyecekse razıyız. Peki, mektup yazma geleneğinin kaybolmaya yüz tutması bu kadar mı önemli? En azından bir gösterge olarak, evet, önemli... Çünkü insanı düzlemde her şey birbirine o denli ince ve içten bir bağla bağlı ki, neyi kaybettiğinin bilincinde olmak, bütünün de ayrımında ve bilincinde olmakla eş anlamlıdır. Mektup yazma geleneğinin kaybolmaya yüz tutmaya başlamasıyla birlikte, insan ilişkilerindeki duyarlık, dil, üslup, incelik gibi daha birçok geleneksel erdemlerimizi de kaybettik. Birbirimizle selamlaşma, birbirimizi hatırlama duygusunu unuttuk. Mektup beklemekle çetleşmek, mesajlaşmak, telefonlaşmak arasındaki duygu, duyarlılık ve düşünce dünyasının farkı üzerine düşündüğümüzde, bu durum bize bir ipucu verebilir sanırım. Şeyh Galip'in sözünü de, işte bu bağlamda bir uyarı olarak almayı ve anmayı gerekli gördük: "Mektup yaz, alışkanlıkların tazelensin." Mektubun bir edebiyat türü olup olmadığı tartışmaları bir yana, insanlar arasında yazılı iletişimin başladığı zamanlardan beri, çok önemli bir mektup dili ve duyarlılığının oluştuğunu görebiliriz kuşkusuz. Mektuplaşma ihtiyacının da bu dil ve duyarlılıktan doğduğunu ya da bu dil ve duyarlılığın mektuplaşma ihtiyacından doğduğunu neden düşünmeyelim? İşte bu dil ve duyarlılık, mektuba her zaman, diğer edebiyat türlerinden daha içten, daha sıcak ve daha etkili bir yazınsal mahiyet kazandırmıştır.

---