Yılın en uzun gecesinin ilk saatlerinde, Tunalı Hilmi üzerinde bir kafede, eski bir arkadaşımla sohbete dalıp gitmiştik; caddenin içeri ulaşan uğultusundan şehri sarıp sarmalayan o tatlı akşam telaşını, yaklaşan yeni yılın insanlar üzerinde yarattığı o iyimser heyecanı hissedebiliyordum. Saat daha dört buçuk bile olmadan karanlık, Ankara'ya usul usul sokulmuş, başkenti dış uzaydan ve dünyanın geri kalanından ayırıp, huzurlu bir ana rahmine dönüştürmüştü. Alçak tavanlı şık kafe sıcak, loş ve kalabalıktı. 60'lı yıllardan kalma İtalyan şarkıları dinliyor, kahvelerimizi yudumluyor, sigaralarımızı tüttürüyor ve okurken bizi başka âlemlere sürükleyen romanlardan söz ediyorduk. .Keyfim yerindeydi. İş için bile olsa, yaşadığım şehirden uzaklaşmayı severim ben. Ayrıca, İstanbul'dan kalkıp Ankara'ya her gelişimde nedense kendimi daha iyi hisseder, sorunlarımdan uzaklaşırım. Bir süre sonra, kafeden çıktık ve Tunalı Hilmi'nin kalabalığına karışıp Kuğulu Park tarafına doğru yürümeye başladık. Vitrinler ışıl ışıl, rengârenkti; kırmızı urbalı Noel Babalar, süslenmiş çam ağaçlarının arasından gülerek bakıyorlardı bize. Plastikten yapılma yeşil bir vitrin cücesi gördük; elinde "Hoşgeldin 2004" yazılı bir karton tutuyor ve sanki bir şeyler söylemek istiyordu. Bir an bana öyle geldi ki, Haluk kolumdan tutup çekmeseydi, hikâyesini anlatmaya başlayacaktı. Bir başka vitrinde, süpürgesinin üzerinde uçan bir cadı vardı, yanından geçip gittik. Dış dünya mı değişmişti, yoksa benim içimde mi bir şeyler oluyordu? Emin değildim fakat neler olduğunu tam olarak kavrayamasam ve tarif edemesem de, durumumun "kendini iyi hissetmek"ten daha farklı olduğunu düşünmeye başlamıştım. Kimyevi ya da doğal birçok uyuşturucu ve keyif verici madde denemiş biri olarak, daha önce benzerini pek yaşamadığım bir bilinç haline girdiğimin farkındaydım.

---