Hep anlamaya çalışmışızdır onu. Ürkütücü güçleri korkutmuştur bizleri. Onun korkunç güçlerinin esiri olunca işi yaratana havale edivermişizdir. Elden de başka birşey gelmez ne de olsa o bizim tabiat anamızdır. Onsuz da olmuyor, ondan gelip yine ona dönüyoruz ama ne oluyor nasıl çalışıyor onun kendine has düzeni nedir? Ah bir anlayabilsek der dururuz ama yerleşmiştir bir kere onunla baş edilemez ona boyun eğilir diye. Deprem gibi, onunla baş edilemez ama onunla yaşamaya alışılır gibi. Aynı olgu başka bir tarafta hortum için geçerli hortumsuz yaşam yok demek ona adapte olmalı der gider insan. Bir başka yerde de yıldırımlar esir almıştır doğayı yakar yıkar. Eh ona da çare olmadığına göre yangınlar hayatın bir parçası der gider durur insanoğlu. Ama öte yandan pat diye eziverdiğimiz sivrisinekler veya çocuklarımızı evlerimize dağıtma hizmeti yüklediğimiz leylekler, çıtır çıtır yediğimiz hamsicikler doğanın görünen yüzünde yaşayan canlılar bunca yıkıma karşın hayatlarını memnun mesut sürdürür giderler. Bir-de görmediğimiz yeni tabir ile nano dünya var içimizde dışımızda her yerimizde. Bakteriler mantarlar. Hemen kitabı tutan elinizin gördüğünüz yerine bakın, işte orada da var milyonlar belki milyarlar ve onca tabi at olayına rağmen yaşayan giden varlıklarını sürdüren canlılar hem de yaşam süreleri bize göre sayılmayacak kadar az olan canlılar. Onlar yaşını hayal dahi edemediğimiz yerküre var oldukça var olacaklar, olmuşlar ve nesillerini sürdürecekler. Ve birde suyumuz var içimizdeyken veya canlı tabirini ve tarifini her kim veya kimler yarattı ise o tarife uygun bir ortamdayken yaşayan ama o ortamdan dışarı çıkınca yaşam sıfatını kaybeden. Hâlbuki o her yerde var işte içimizde dışımızda havada yerde…

---