Günlük tutmaya hep niyetlenmişimdir... Ancak yürüme, randevu defteri tutma gibi konularda nasıl tembelsem, günlük tutmakta da öylesine tembelimdir nedense. Ne var ki, not aldığım hiçbir kâğıdı, hiçbir defteri, hiçbir fotokopiyi, hiçbir sureti, ilgili hiçbir gazeteyi buruşturup atmamışımdır. Bankaya girdiğimde öğrendiğim dosyalama sistemi sayesinde, birtakım not ve belgeleri, gelen-giden mektupları klase etmişim ya da biriktirmişim. Öylesine biriktirmişim ki, bir temizlik yapmaya kalktığımda hepsini ayırmış, atılacakları belirlemişim. Sonra durup, bir kere daha kontrol edeyim deyip yine bir kenara koymuşum. Ancak bu bir roman değildir. Anılar ve yorumlar içinde kimileri ilginizi çekebilir veya yüzünüze minik bir tebessüm yayılmasına neden olabilir. Kuşkusuz, bunun tersi de mümkündür. Canınızı sıkacak, kaşlarınızı çatmanıza yol açacak şeylerle de karşılaşabilirsiniz. Tutanaklar, rakamlar sıkıcı gelebilir. Hele kulüp içi politikalarla ilgili değilseniz, şimdiden tavsiye m, onları hiç okumayın... İsmimin çok fazla geçiyor olmasına da kızmayın; George W. Bush'un anıları değil ki yazdığım... Hemen itiraf etmeliyim ki, bunları yazmama sevgili kardeşim Ferit Volkan'ın uyarıları neden olmuştur. Kulüpte herhangi bir görevim olmadığı için, vakit bulduğumda devam ettiğim Galatasaray Adası'nda, Ada'nın restoranını, ricam üzerine ve Yönetim Kurulumuzun kararıyla, 1994 yılında tadil ve yeni baştan dekore eden, buraya kalite getiren kişidir Ferit Volkan. Sevgili Ferit Volkan'ı Ada'da yeni görenler, bir vesile ile kendisiyle konuştuklarında; kendilerinin Boğaz'ı nasıl geçtiklerini, yüzme yarışlarında nasıl şampiyonluk kazandıklarını, Ada'yı Adnan Menderes'in kulübe nasıl hediye ettiğini ya da bunlar gibi birçok şey anlatırlardı. Ama bu anlatımlar birçok yalan ve tevatürü de barındırırlardı içlerinde...

---