Bu kitabı yazmak, belki asıl yeri bellek olan metinlerin çoğu gibi, hayata ödenmesi gereken bir borç, yerine getirilmesi gereken bir görev, bir angajman oldu yıllar boyu. "Asıl yeri bellek": çünkü insanın kendi yaşantısını kendinin dışına çıkarması, nesnel ve başkalarını ilgilendirebilir kılması güçtür; hele ki aşırı, yoğun, uç gibi tanımlarla nitelenmeye müsait bir yaşantıysa bu... Ama "borç", "görev" terimleriyle de adlandırılabilecek bir durum: çünkü kişinin kendi yaşadıkları üzerine düşünmesi, yaşarken düşündüklerini düşünmesi, mekânı ve ilişkileri algılayışı, kısacası hayata "hayatın dışına çıkarak" bakabilmesi, başka hayatları "kolaylaştırabilir", daha katlanılır kılabilir, direnme ve yaratma gücü verebilir. Her yaşantının düşünümsel bir süreç sonunda aktarılabilir olduğu, başkalarına açık hale geldiği bir ön kabul olsa da, nispeten daha kapalı ve daha az sayıda insanın yaşayıp paylaştığı hapishane gibi "uç" bir deneyimin hem aktarılmayı daha fazla gerektirdiği hem de böyle bir aktarımın çetrefilliği, sorunun içine girdikçe kendini gösterir. Bu kitabın ön çalışmaları, egzersizleri gerek "içerdeki" düşünce, düşünme, söyleşme ya da susma, hatta yalnızca hayatta ve ayakta kalmaya çabalama süreçlerinin, gerekse "dışarıdaki" benzer deneyimlerin içinde yer alır. Bu kitapta tamamen başkalaşarak içerilmiş hapishane üzerine metinler, çeşitli dergi yazıları şeklinde "içerde" ve "dışarıda" kaleme alınmıştı. Yaşantıları teorileştirmeye, felsefileştirmeye çabalayan bu metinleri derleme, toparlama isteğinin sonucu, hem bunların birbirlerini tekrarlayan, takip eden, iç içe giren yanlarının ve tematiklerinin farkına varılması, dolayısıyla yeni bir "söz" olmadan art arda eklemenin anlamsızlığının görülmesi, hem de bambaşka açılardan, adalet kuramının, suç ve ceza kavramının içinden ve dışından da soruna bakılması oldu. Böylelikle tek tek bu metinlerden ve toplamlarından farklı, ama derindeki anlamları bakımından elbette onlarla yoğun ilişki içinde olan bu kitap ortaya çıktı...

---