İstanbul'u sevmek, ancak İstanbullu olmayı hissetmekle mümkündür.
Şimdi ben sizi, o yıllarda İstanbul'da yaşadığımız mutlu anılara geri götüreceğim.
İstanbul'da büyümemiş olanlara ise, zarif şehrimin en mutlu ve özgür yıllarında neler yaşadığımızı anlatırken, bir kez daha, nasıl olup da bu hâle geldiğimizi soracağız kendimize.
Ben İstanbul'da doğdum. İstanbul'u yaşadım, hissettim ve sevdim. Ve bu sevgim, onu, bir düşmana davranır gibi hırpa-layanlara rağmen, hiçbir gün eksilmedi yaşantımda.
Şimdilerde: "Nereden geldim bu İstanbul'a, çekip gideceğim..." diyenleri dinlerken, içimden, "inşallah" diyorum gizli gizli.
Güzel şehrimin, "seni yeneceğim İstanbul" diye bağıranlara rağmen, asaletini ve kültürünü kaybetmemek için yaşadığı çırpınışlarını görmek, beni derinden etkiliyor.
Bizler, kültürünü, görgüsünü, nezaketini nakış nakış öğrenip, iliklerimizde hissederek yaşadık İstanbul'u. Mutluyduk, huzurluyduk, komşuyduk, dosttuk, arkadaştık.
Bizler, birbirimize kenetli insanlardan oluşan bir şehirdik. Biz, İstanbul'duk...

---