On yıl önce ilk kitabım Tatavla Osmanlı İstanbul'undan Bir Köşe (Sel Yayıncılık, 1998) yayınlandığı zaman İstanbul'un Rum ağırlıklı semtleri için yazacağım semt monografilerinin bu kadar ilgi göreceğini beklemiyordum. Aradan geçen bu on yıl içinde kitaplarımın Türkiye ve Yunanistan'da hazırlanan çok sayıda çalışma ve yayına kaynak ve referans olduğunu görmek bana bu amatörce çalışmalarıma devam etme cesaretini verdi. Onuncu kitabımı kendi çocukluğumun geçtiği Kadıköy'e ayırdım. Ancak Kadıköy derken akla bugün nereden başlayıp nerede bittiği belli olmayan, çevresindeki bütün sayfiyeleri, köyleri ve tepeleri yutarak devleşen ve nüfusu artık milyonlarla ifade edilebilen, İstanbul'un Asya yakası gelmemeli. Benim yaşadığım Kadıköy, İskele, Çarşı, Yeldeğirmeni, Haydarpaşa, Altıyol, Bahariye, Moda, biraz da Kızıltoprak ve Kalamış'la sınırlıydı. Göztepe, Erenköy yaz aylarında İstanbul'dan yazlığa gidilen köylerdi. Bostancı kış aylarında insana rastlanmayan bir köydü. Küçükyalı, Maltepe, Yakacık, Kartal ancak yaz aylarında gidilebilen uzak sayfiyelerdi. Son 50 yıl içinde nüfus patlamasının yanı sıra ekonomik, sosyal ve politik çalkantıların kaçınılmaz sonucu olarak ülkemizin yaşamakta olduğu büyük değişim süreci İstanbul'un her taşını yerinden oynattığı gibi; yoğun iç göçle Kadıköy'ü de inanılmaz boyutlarda etkileyip değiştirdi. Gençler için çok uzun bir zaman süreci gibi gözükse de; aslında günümüzden (2008) 40-50 yıl öncesi, bir kentin yaşamında hiç de fazla bir süreç değil. Bir insanın yaşamına rahatça sığıyor.

---