Öylece dalıp gittiğim körfezin boz bulanık sularına hüzünle bakarak derin bir iç çektim. Gözlerim denizle her buluştuğunda yaşarım bu duyguyu.
Bir kirli denize baktım, bir kirli havayı soludum, kirlilik salgın hastalık gibi her yere ve her şeye sirayet etmiş; “kirli deniz, kirli hava, kirli hayatlar!” diye söylendim. Yok edilen ormanlar, kuruyan nehirler, şişeye hapsedilen içme suyu ve yorgun toprak; hepsi de felaketi bağıra çağıra haber veriyordu: Trajedi bitti, facia verelim!
Canım sıkıldı. Hayat, ben bu oyunda yokum, diyordu; her ne kadar kimsenin dinlediği yoksa da. Üzerinde oturduğum beton parçasının sağına soluna baktım; küçük, yassı bir taş parçası aradım. Denizin üzerinde taş kaydırarak sıkıntımı dağıtmak istemiştim. Bulamadım. Gerçekçi olmalıydım! Neydi çağın gerçeği? Sanal hayat. Görüntü ve gürültü bazlı sanal yaşam. “Madem öyle, al bilgisayarını kapan odana. Sanal denizin kıyısında, sanal yassı taşları, tuşlara dokunarak fırlat denize. Oradan geç nehrin kıyısına, sanal balık tut. Bilgisayar nereden bilecek denizi bok götürdüğünü, nehirden pislik aktığını!” Şaka gibi... İnsanlık, gerçekliğin bilgisinden uzaklaşırken, nasıl oluyordu da bilgi çağına giriyordu...

---