Hayretle bakıyor yüzüme. Biraz incinmiş, biraz şakaya vurmuş, ama kesinlikle şaşkın bir ifadeyle ve yaralı hayvan gözleriyle suratıma bakıyor. Niye böyle hırçın ve edepsiz olduğumu anlamaya çalışıyor, büyük bir sabırla. Süt beyazı uzun gövdesiyle etrafımda dolanıp durdukça, insanın ayaklarına sürünen bir yavru kedi gibi yaltaklandıkça, büsbütün sinir olduğumun farkında değil. Avazım çıktığı kadar bağırarak, "Defol git," demek geçiyor içimden. Ama bunu yapmadan önce, bilmem gereken bir ayrıntı var. Onun nasıl olup da evimde ve yatağımda uyandığını öğrenmem gerekiyor. Açıkça soramıyorum. Açıkça sorarsam, dün gece benim için ipleri n koptuğunu itiraf ediyor olacağım. Hiçbir şey hatır1amadığımı, bu odanın içinde dolanıp duran kişiyle neler yaptığımı ya da neler yapmadığımı bilmediğimi... Kısacası bilinçsizliğimi, kontrolsüzlüğümü, çaresizliğimi kabul etmiş olacağım. Bunu istemiyorum. "Birkaç damla süt için, çok ağır bir yanıt değil mi?" diye soruyor, yüzünde yine o yarı incinmiş, yarı "şaka yapıyorsun ama fazla oldun" ifadesi. "Siz çay içmeyi bilmeyen bir milletsiniz." "Siz çok mu iyi biliyorsunuz bu işi?" "Kesinlikle evet. Biz, bir de Ruslar." "Başka ne bilirsiniz bizden iyi, bakalım?" Sesinde alay var. "Çok şey biliriz." "Mesela?" "Sevişmesini. " Bu sefer yüzünde sadece incinme var. Tuzağıma düştü. Bu sözü özellikle söyledim ve... Aman Allahım, ben ne yaptım dün gece?.. Oturma odasındaki kanepenin üstünde uyandım bu sabah.

---