“La, la, la...”
Sokak kapısının zilinin melodisi Avustralya milli marşı şeklindeydi. Evin reisi Daniel Galli birazdan çok önemli bir konuşma yapacaktı. Ancak kapı zili kulaklarına çalınınca kafasında kurguladıklarını sözcüklere dökemedi ve sanki radyoda en sevdiği şarkıyı duymuş gibi marşın giriş bölümünü büyük bir keyifle dinlemeye koyuldu.
Daniel Galli, Melbourne şehir merkezindeki villasının çalışma odasındaydı. Karşısında oğlu vardı. O gün on sekiz yaşını bitiriyordu. Yani çocukluktan adamlığa terfi ediyordu. Çalışma odasının kapısı kapalıydı. Hemen yandaki salonda ise çekirdek ailenin geri kalanları bulunuyordu. Baba oğul konuşmasının ardından devam edecek olan doğum günü partisinin diğer katılımcıları onlardı. Sokak kapısının açıldığını duyan Daniel Galli oğluna döndü.
“Bizim milli marş çok güzel değil mi?”
“Evet, bence melodik olarak dünyanın en güzel beş milli marşından biri.” Babasına ukala bir bakış attıktan sonra genç Galli sözlerine devam etti. “Şimdi sen ‘diğerleri hangileri?’ diye sormadan önce cevap vereyim. Biri Fransa, diğeri Birleşik Devletler, ötekisi Türkiye. Sonuncusu ise benim en sevdiğim olan Rusya.”
“Listende haklı olabilirsin. Ama benim favorim Türkiye milli marşı.”
“Bence sen taraflı davranıyorsun baba. Ruslarınki açık farkla önde. Bence on iki puan Rusya’ya gidiyor.”
“Bu Eurovision tartışmasını sonraya bırakalım.” Daniel Galli sesine bir ton daha ciddiyet katarak devam etti. “Bak oğlum, sen artık büyük bir adamsın. Ailemizin devamını sen getireceksin.."

---