Çok eski zamanlardan beri, musikiyi unutulmaktan kurtarmak için nota adı verilen birtakım yazılar bulunmuş ve kullanılmışsa da, musikimizde, birkaç istisna dışında, geçen yüzyılın başlarına kadar notaya pek itibar edilmemiş, fem-i muhsin’den (ihsan eden güzel ağızdan) meşk’e (eserlerin ustadan çırağa, ağızdan kulağa ve hafızaya aktarılmasına) önem verilmiştir. Aslında bu yöntem, üslup özelliklerinin, tavırların öğretilmesi, öğrenilmesi, aktarılması ve korunması bakımından küçümsenmeyecek özelliklere sahiptir. Buna karşılık unutma ve yanlış hatırlama, eserlerde hiç de küçümsenmeyecek değişimlere yol açmış, daha da kötüsü, binlerce eserin belleklerden silinip gitmesine, yok olmasına sebep olmuştur. Elimizdeki güfte mecmualarında, üzerlerinde sadece makamı ve usulü belirtilmiş ama ezgisi bugün tamamen unutulup gitmiş yüzlerce, binlerce eser bulunmaktadır...

---