Diş hekimliği gerek Batı dünyasında, gerekse Doğu dünyasında uzun yıllar tıp içinde bir alan olarak kaldı. Avrupa'da onsekizinci, ondokuzuncu yüzyıllara kadar şarlatan kişilerin, berberlerin elinde kalan bu önemli sağlık alanı, cerrahlar tarafından da uygulanan bir cerrahi daldı. Ancak diş hekimliği ile ilgili uygulamalar ve tedaviler antik çağlardan beri insanlığı ilgilendirmiş ve bu alanın ayrıca bir sanat yönünün de bulunduğu dolguların, takma dişlerin, kazılarda bulunmasıyla ortaya çıkmıştır. Batı dünyasında olduğu gibi Türk dünyasında da ilk Türk devletlerinden bu yana ağız sağlığına ve diş bakımına önem verilmiştir. Diş çürüğü, diş ağrısı ve diğer diş rahatsızlıklarının nedeninin diş kurdu olduğu fikri ise yakın yüzyıla kadar Türklerde de benimsenmiştir. Osmanlılar döneminde birçok ünlü hekim yazma tıp kitaplarında diş hekimliği konularına da değindiler. 19.yüzylla kadar diş hekimliğinde uygulanan tedavi usulleri arasında Telkin Tedavileri, Cerrahi Uygulamalar ve Tıbbi Tedaviler bulunuyordu. Çağlar boyuncu yazma tıp kitaplarının araştırılması, koterizasyon, abse boşaltılması, diş çekme, kan alma gibi usullerin diş hastalıkları ile ilgili cerrahi uygulamalar olduğunu gösterir. Diş çekiminde ise bazı cerrahlar kostik droglar kullanırlardı. Forsepsle çekim de yapılırdı. Diş ağrısı, diş iltihapları, dudak rahatsızlıkları için koterizasyon uygulanırdı. Bu uygulama için kızdırılmış demir bir çubuk, koruyucu borudan sokulur ve hasta kısım koterize olurdu. İbni Sina, Şerafeddin Sabuncuoğlu, Salih bin Nasrullah v.b. gibi ünlü Türk hekimleri ve cerrahları kendi eserlerinde diş hekimliği alanına da değerli katkılarda bulundular. 19. yüzyılda ise Türk diş hekimliğinde modern teknikler kullanılmaya başlandı ve bu uygulamalar 20. yüzyılda daha da geliştiler. Ondokuzuncu yüzyıla kadar Türkiye'de diş hekimliği kendi kendini yetiştiren bazı kişilerin ellerinde idi. Küçük cerrahi ile uğraşan cerrahlar, berberler, ebeler dişçilik yaparlardı. Yine 19.yüzyıla kadar Türkiye'de cerrahi, hekimlikte ayrı bir dal olarak değerlendirildi. Cerrah adayları yetişmiş cerrahların yanında eğitilirlerdi. Uzun yıllar cerrahlar hekimlerin kontrolünde çalışan teknik bir eleman olarak görülüyordu.

---