Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı var. Kırk yıllık aşkın acaba nesi var? Doğum günlerini çocukluğundan beri çok ama pek çok severdi. Küçükken bütün sınıf arkadaşlarının davet edildiği doğum günlerinde piyangolar daima küçüklere çıkar, kendi sevinci arkadaşlarının sevinciyle büyür, hafif rüzgarda süzülen başaklar misali boy atardı. Hayatın merdivenlerini ağır ağır çıkmış olması, genelde, ona derin bir mutluluk veriyordu. 18 Şubat 2006'daki doğum gününü de arkadaşlarıyla, büyük bir parti vererek kutlamayı arzu etmiş; maalesef yetiştirememişti. Bu yüzden de yüzünde kocaman bir gülümsemeyle kocasına; kızı, damadı, biricik torunu, ağabeyi ve ailesiyle birlikte akşam yemeğine Küçükyalı'da, Çamlık'ın biraz üzerinde, tren yolunun hemen arkasındaki o ünlü restorana gitmek istediğini söyledi. "Partiyi ay sonuna düzenleyelim, bu akşam ailece Balıkçı'da oluruz," dedi kocasına mutlulukla bakarak. Belki böylesi daha da manalı olacaktı. Kuaförden döndüğünde hava kararmıştı. Bahçe kapısını açan şoförünün önünden merdivenleri çabucak çıkıp, kuzey rüzgarını alan evinin kapısı önünde, bir elini, siper etmek istercesine, saçlarına doğru kaldırdı. Zili çalarken elbisesinin etekleri, üzerindeki ağır paltoya rağmen, rüzgarla havalanıyordu. Saçına siper ettiği eliyle, bu kez de uçuşan eteklerini bastırmak için hamle yaptı. Kapıyı, her zamanki telaşlı haliyle, yanlarında çalışan emektar kadın açtı; hanımının elindeki ufak paketi alıverdi. Paltosunu çıkarıp verirken, evdeki sessizliği fark ederek merakla sordu: "Evde kimse yok mu?" "Henüz kimse gelmedi. Beyefendi aradı, yarım saate kadar burada olacakmış," diyen kadının asıl cevabı, hanımına attığı muzip bakışta gizliydi sanki.

---