Bu sempozyumun düzenlenmesindeki amaç toplumda pek temsil şansı bulamayan çocuk ve gençlerin, düşüncelerini ifade etme haklarının önemli parçası sayılabilecek görsel ifade alanında far-kmdalığı arttırmak ve onların sözlerini fotoğraf diliyle söyleyebilmelerine aracı olmaktı.
Türkiye’de 15 yıla yakın süredir gerçekleştirilen “Fotoğrafçı Çocuklar" Atölyelerinde, Marmara Depremi, Van Depremi ve Roboski Katliamı gibi travmalara neden olan olaylara maruz kalan ve/veya ekonomik, sosyal, kültürel, bedensel engeller gibi nedenlerle fırsat eşitliğinden yararlanamayan çocuklara pek çok eğitimci, pek çok rehber ulaşmaya çalıştı. Yetişkinler olarak artık dahil olmadığımız çocuk ve gençlerin dünyasına, hele böyle kırılgan zeminlerde yaklaştığımızda, atölyeler sırasında ve sonrasında pek çok soruya cevaplar arandı.
İşte bu sempozyum, “Bu atölyelerdeki ‘öğretici-rehber’ler ile çocuk ve gençlerin oluşturduğu katılımcılar arasındaki iletişimi nasıl daha verimli hale getirebiliriz?” sorusuna cevap bulma çabasının devamıdır.
Geçmiş dönemlerdeki atölyeleri yapan fotoğrafçılar, akademisyenler ve yeni atölyelerde ‘öğretici-rehber’ olmak isteyenlerle birlikte, sempozyum süresince ‘Fotoğrafçı Çocuklar Atölyele-ri’nde uygulanan metodlar ele alınmış, alternatifleri değerlendirilmiş, atölyelerdeki tavır, iletişim sorunları ve önyargıları aşmanın yolları aranmıştır.
 

---