Fotoğraf, eskiden saniyelerle, şimdilerde saliselerle ölçülen bir anın objektiften göründüğü hali ile bir "şılık" sesiyle dondurulma sanatıdır. Herhalde hiçbir sanat dalı "fotoğraf" kadar insan yaşamının içinde değildir. Bu kadar hayatın içinde olması onun zamanı durduran sihrinde saklı olsa gerek. Bu büyünün bir an yok olduğunu varsayalım, albümlerin olmadığı, şehirlerin dününü bugünlere getiren o güzelim siyah beyaz fotoğrafların olmadığı, hele, de fotoğrafı olmayan bir İstanbul. Herhalde çok şey eksik olurdu. Fotoğraf sanatının bir şehrin yaşamındaki önemi göz önüne alındığında, "Fotoğraf Geçidi" projesinin İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti'nin altı yüzü aşan projeleri içindeki önemi kendiliğinden ortaya çıkmaktadır. Bu albümde yer alan sekiz serginin fotoğrafları, her bir sanatçının kendi objektifinden İstanbul'un farklı bir yüzünü gösteriyor ve tarihe kayıt düşüyor. Nevzat Çakır "İstanbul'un Adı Fotoğraf" derken, Yusuf Darıyerli "İstasyon Berberi Cavit'e Az Kısalt" talimatı veriyor. Haliç'i, Boğazı, denizi ve adaları ile nereden baksanız panoramik bir görüntüsü olan bu kente karşı olan duyarsızlığımız ve saygısızlığımıza rağmen, Cengiz Akduman hala ondan güzel kareler yakalanabileceğini göstermek için "Panistanbul" u yapıyor. Salı Fotoğraf Grubu "İçinden Deniz Geçen Kent" konsepti ile bu kente ettiğimiz kötülükleri ve çirkinlikleri örtmeye çalışıyorlar. Erhan Şermet İstanbul'un sokaklarında rastgele karesine giren bu şehrin insanlarından bir "Aile Albümü" oluştururken, Merih Akoğul " ... geçmişle gelecek arasına sıkışmış olduğu için 'şu anı' saptıyor…'

---