Bir menkıbenin en iyi izlenebileceği yer herhalde meraklı, dedikoducu ve ağzı laf yapan eski bir albüm olsa gerekir. Yalnız "eski"lik, deneyimli olmak şeklinde anlaşılmalıdır. Yoksa sürekli eklemlerindeki sorunlardan şikâyet eden bir albüm hiç çekilmez. İyi düzenlenmiş olanlar salt izlemek için bile güzeldir. Hele hele antikaları seyretmeye doyum olmaz. Fakat yapraklarına el atılınca, ilginç bir çelişkiyi barındırdıkları kolayca fark edilir. Yıllanmış şarap değerindedirler ama kapılarını pek kimse çalmaz. Sergiledikleri fotoğrafların sahipleri çoklukla cennet mekân (!) olduklarından pek seyircileri yoktur. Sırt ve yüzlerinde toz birikmiş, renkleri üzüntüden sararıp solmuştur. Rast gelip kapağını açanlar yapraklarından süzülüp dışarı kaçan yaşam kırıntılarını yakalayabilirlerse, çok değişik tatlar alabilirler. Hatta yeterince sabır gösterenler basit fotoğraflardan gizemli dünyalara sızabilirler. Albüm yakın geçmişle "senli benli" olsa bile, şu ana yabancıdır. Bildik, tanıdık sandığımız kişilerin yaşadıklarından şaşırtıcı kesitler yansıtır. Bazen de mahcup geçmişleri sarmalayan sır perdelerini aculce kaldırmaktan hiç çekinmez. Boşboğazdır, dedikoducudur ve önünüze meraklı bir yol açar. Resimleri şöyle dizerseniz bir öyküye, böyle dizerseniz bir başkasına varabilirsiniz. Hele hayaliniz renkli ve biraz da yetenekliyseniz, yaşamları keyfinize göre yeniden kurabilirsiniz. Mis gibi heyecan kokan, delikanlı öyküler yaparken, gerçekçi olmanın tek koşulu, yaratılan kurgunun yaşanmakta olana dokunmasıdır. Fotoğraf öykücülüğünün tüm kısıtı budur. Gerisi hünerli bir balıkçının pek çoğuna kesat gelen bir seferi bolluğa çevirmesine benzer. Haydi bize rasgele o zaman.

---