Tuvale yansıyan İstanbul... Bir şehri, bir güzelliği anlatımını bütün imkânları ile betimlemek; anlayanların her birinden ayrı ayrı dinlemek ve yaşayanların anılarından geçerken kendi anılarını da oluşturmak şehri yaşamanın temel şartlarındandır. Bu yüzdendir ki, İstanbul'un sakinleri şehre "göz kulak" olurken, uzaklarda, uzakların da verasında gördükleri bir güzelliğe dokunmak da isterler. Kimi zaman tuvalde boyaların renk cümbüşünde İstanbul olmuş bir resim, şehrin seyrine dair bir güzelliği ifşa eder. Zaman zaman şehrin görüntüsü hayrette bırakır seyredenleri... Söz konusu İstanbul olunca her göze, zevk-i selim, akl-ı selimin yanında bir de salim bir kalp gerekir. Göz gördükleri karşısında hayret ufkunda çakılı kalmışken yolcu, ancak kalp gözüyle, adım atabilir; yol bulabilir... Meşhur hikâyedir; Mesnevi'den... Çinliler ve Rumlar, resim sanatı konusunda üstünlük yarışımı tutuşur. Padişah, imtihan edeceğini ve her iki iddiayı da böylelikle sınayacağını söyler. Arada paravan olan iki ayrı odada ressamlar çalışmaya başlar. Çinliler yüz türlü boya isterler; Rumlar, pas giderilmeden cila ne işe yarar der, sürekli yüzeyi cilalar. Padişah, Çinli ressamların odasına girer ve resimleri görür. Takdir ederek Rum ressamların odasına girer. Rum ressam aradaki perdeyi kaldırır ve Çinli ressamların yaptıkları süs ve resimler, cilalanmış duvara yansır. Bu yansıma, Çinli ressamlara ait odadaki süslerden daha güzel bir halde görünür ve imtihanı da kazanırlar. İstanbul, Dünya'nın sayılı şehirlerinden bir tanesidir. Şehrin kadim güzelliğinin ve zenginliğinin yanı sıra, her bakan, gören, yazan ve resmeden de ayrı bir güzelliği keşfetmiştir. Kuşkusuz, bu güzellik, her şeyden önce bakanın gönül tuvalinde ayrı bir güzelliğe dönüşür. Ve sonrasında boyaların diliyle, tuvalde bir başka güzelliğe bürünür. Kimi zaman gerçekliğin içinde yaşayan bizler, tuvale yansıyan bu güzelliğin peşine düşer ve yeniden keşfe çıkarız şehri…

---