İstanbul'un Anadolu yakası kıyılarının en güzelleştiği yer, hiç şüphesiz, Fenerbahçesi yarımadasıdır. Bu yayın, bir dantel gibi denize uzanmış bu yeşillik toprağın hikâyesini, resimlerle halka taşımak amacını güdüyor. Hikâyenin başı, gönlün istediği kadar açıklık ve kesinlikle bilinemiyor. Ama yine de, bazı bilgiler var. Tarihçiler Prof. Dr. Münir Aktepe ve Reşat Ekrem Koçu, Mimar Sedat Eldem ve en son da Tıp Doktoru Müfit Ekdal, konuyu epeyce incelemişler. Bu etütleri özetleyerek ve onların sonuna, Mesirenin yaşamaya başladığı yeni bir ikbal dönemi için benim yaptıklarıma ait bilgileri (buna ihtiyaç duyup!) ekleyerek, İstanbul'un bu enfes köşesini daha geniş kitlelerin bilgisine sunabiliriz. Daha önce Bizans İmparatorları ile Osmanlı Padişahlarının köşklerini içeren bu yeşillik. 19. yy'da halka açılmış ve hemen en gözde yerlerden biri olmuştu. 1950'lerden sonraki kalabalıklaşma ve motorlaşma döneminin tahribatından, burası da nasibini aldı: 20-30 yıl, bütün Yarımada, bir toz ve çamur deryası haline geldi. Fenerbahçesi âşıklarının kalbini sızlatan bir terkedilmişliği yaşadı, bu "aslı güzel' yer. 1990'da Kadıköy Belediyesi ile sözleşme imzalayan Turing, bu bozuk çayırlığı ve ağaçlığı, sadece 7 ayda, abartmasız, bir cennete çevirdi. Çim dokusu, Zekeriyaköyü yamaçlarından kesilerek getirildi. Yüzlerce fidan dikildi, su şebekesi kuruldu. Geniş alan, ücretsiz oturma ve seyir noktalarını, Çelik Gülersoy'un "Çamlıca tipi' mermer pavyonlarını ve tam 5 adet ayrı-ayrı yazlık çay-pasta bahçelerini, içerir. Yemyeşil çayıra ufuk-ufuk serpilmiş çiçek adaları, ressam paleti gibi, yazın boyalarını yayarlar. İstanbul'un, bir yüz akıdır, Fenerbahçesi Parkı ve Kafeleri.

---