Arkadaş toplantılarında bazen komik, bazen duygusal yaşanmışlıkları anlattığımda, herkesin ağız birliği etmişçesine, "Bunları yazıp, bir kitapta toplasan ne hoş olur" demesine karşın, böyle bir şeye hiç cesaretim olmadı. Lise ikinci sınıftayken, kompozisyonumun, sıfırcı Fevziye (Fevziye Abdullah Tansel) tarafından "6" ile ödüllendirilmiş olması bile, beni yüreklendirmek için yeterli değildi... Kitap yazacak adamda, önce yazarlık yeteneği olması gerek. Sevdiğim yazarları okurken, "Adamlar bu sözleri nereden bulurlar?" diye şaşıp kalmışımdır hep... Bana belki de haddimi aşan bu cesareti, Selim İleri verdi. Bir akşam sağdan soldan konuşurken, "Mutlaka yazmalısın. Ben hemen Doğan Kitap'la görüşeceğim" dedikten sonra, onun verdiği gazla bir şeyler karalamaya başladım. Kısa sürede bir büyük defteri bitirmiştim. Selim'e bunu söyler söylemez, hemen randevu aldı. Doğan Kitap'ın başında bulunan Zeynep Çağlıyor, büyük sevgi ve saygı duyduğum Hakkı Devrim'in kızı. Tam randevu saatinde odasındaydım. Konu etrafında bir süre konuştuktan sonra, editörüm olarak tanıtılan Tankut Gökçe, yazmayı sürdürmemi söyledi. Tamam yazayım da, yazdıklarım ipe sapa gelir şeyler mi, bilemiyorum. Defteri editörüme teslim edip, "Benim için, sizin değerlendirmeniz önemli" dedim ve vedalaştık. Yazdıklarımın Tankut Bey tarafından da beğenilmesiyle, bu kitabın oluşması için engel kalmamıştı. İki yaşımdan bu yana, pek çok şeyi anımsıyorum; ama günce tutmak gibi bir alışkanlığım yok. Kalemi elime aldığım anda, aklıma ne gelmişse yazdım. Bugünden söz ederken, "pat" diye 30 yıl öncesine dönmem, sizleri. şaşırtmasın. Yazdıklarım kronolojik bir sıra izlemiyor. Yaşam boyu yazdıklarım da, üç-beş aşk mektubundan ibaret... Yazmak konusunda beni yüreklendiren Selim İleri'ye, Zeynep Çağlıyor'un şahsında, yazdıklarımı bir kitaba dönüştüren Doğan Kitap'a, editörüm Tankut Gökçe'ye ve bu kitabı alıp okuyan tüm okurlara teşekkürlerimi sunuyorum.

---