Canlılar yaşamak için beslenir, barınır, giyinir, dinlenir; var kalmak için savaşır ve çoğalır. Yaşamın yasası böyledir. Canlıların çoğu, bütün bu işleri genetik programına uyarak -içgüdüleriyle- yaparlar. İnsan ise, yaşamı için gerekli görevleri, kendi kültürünün birikimi, yaratıcılığı ve sürekliliği ile gerçekleştirir. Öyle ki, bazı biyolojik işlevler zamanla sanat olur: Yemek sanatı, yapı (mimarlık) sanatı, giyim sanatı, savaş sanatı, sevmek (aşk) sanatı vb. gibi. Bazen bu sanatlar, asıl amaçlarını yitirip kendisi birer amaç olabilir: Yaşamak için yiyen insan, yemek için yaşamaya başlar; yıkmak için yapar; örtünmek değil de soyunmak için giyinir; var kalmak yerine yok etmek için öldüresiye savaşır; çoğalmamak şartıyla sevişir vb. İnsanbilimciler, asıl amaçlarını aşan bu tür işlevleri, ikincil (sosyal, psikolojik, kültürel) gereksemeler sınıfına koyarlar. Kültürel varlık alanında, sosyal/bireysel değerler, biyolojik gereklerin önüne geçebilir. Kurala göre, doğal gerekler, kuşkusuz haktır ama "Törelerdir her şeyi meşru kılan ". Fazla yiyen şişmanlarken, yeterince yemeyen acından ölebilir.

---