Bir zamanlar, 'Binbir Gece Masalları nı okurken, ilerde bir padişaha benim de hikâyemi Şehrazat gibi anlatacağım ve nemli, değerli taş tozlarıyla renklendirilen tezhipli sayfalara nak-şedileceği aklıma hiç gelmezdi. Bazen insanın aklına gelmeyen şeyler başına geliyor.
Fakat ben Şehrazat gibi canımı kurtarmak için masallar uydurmayacağım. Ne yaşadıysam, ne hissettiysem, olduğu gibi hikâye edeceğim.
Benim hikâyem Elsa’yı tanımamla başlar padişahım.
Ah o Elsa!
Beni o çöl köyünde bilginin cennetine götüren eşsiz kadın!
Hayatta anlam yüklediğim her şeyi ondan öğrendim.
Her gün onu görmek için köyün dışındaki eski hana giderdim.
Hanın bir kapısı köye, bir kapısı çöle bakıyordu. Hanın çöle bakan kapısı sanki gizli bir hâzinenin açılış sırrıydı. O kapıya düş gören saf çocuk gözlerimi diker, Elsa nın kapının önünde gözükeceği zamanı beklerdim. Hanın kapısının elli adım ötesinde iki sıra sakız ağacı vardı. Ağaçlar kocamandı, iri yapraklarla örtülüydü. Bazılarının gövdeleri oyuk oyuktu. İşte o ağaçların kovuklarına gizlenir bakardım...

---