Keriman, puslu bir İstanbul gününde, pencerenin önünde durmuş, dışarıyı seyrediyordu. Simsiyah, hafif dalgalı saçlarını arkadan fildişi bir tokayla gelişigüzel toplamış, yüzüne düşen perçemleri düzeltmeye gerek görmemişti.
Koyu yeşil gözlerindeki sarı ışıltılar, hüzün ve öfke sebebiyle bugün her zaman olduğundan daha da belirgindi. On altı yaşında olmanın verdiği deli doluluk ile önünde durduğu, tavana kadar yükselen pencereleri açıp haykırmak, bağırmak istiyordu. Arkası dönük durduğu ihtişamlı oturma odasındaki koltukları işgal etmiş olan orta yaşlı hanımların ve dostlarının ağlamalarını duymamak için bir an kulaklarını tıkamayı düşündü. Gözlerine dolan yaşlara yenilmemek için kirpiklerini kırpıştırdı, dikkatini başka yere vermek amacıyla karşı bahçenin içindeki dev konağı izlemeye koyuldu. Beyaz ahşaptan yapılmış üç katlı bu ihtişamlı ve ünlü konakta ikamet eden İngiliz aile İstanbul’un önemli çehrelerindendi. Salonda ağlama sesleri yükseldikçe, Keriman aklını meşgul etmek için karşı konağı izlemeye devam etti. Moda’daki pembe aile konaklarının etrafında zaten öyle çok Avrupalı aile yaşıyordu ki, bazen genç kız İstanbul’da yaşadığını unutuyordu.
Düşüncelere dalmışken annesi Mehpare Hanım’ın arkadan gelen üzüntülü sesiyle irkildi.
“Keriman kızım, lütfen üst kata çıkıp kardeşinle biraz alakadar ol. Burada durmanın bir manası yok.”
Keriman bakışlarını zorlukla pencereden ayırıp annesine döndü, “Elbette anneciğim. Şimdi kardeşimin yanına çıkıyorum, merak etmeyin” dedi.

---