BU ADAM hayatı boyunca yağmurlarla ıslandı. Bu Adamın yıllarca süren ekmek kavgasında omuzları çöktü. Bu Adam bir ömür boyu en işlek caddede açtığı yer tezgâhının başında oldu her sabah. Bu Adam ne tatil bildi, ne bayram, ne yılbaşı, ne savaş, ne terör, ne yağmur, ne de kar. Bu Adam hayatı boyunca bir müzenin kapısından içeri girmedi, Bu Adam hayatı boyunca bir resim, bir fotoğraf sergisi gezmedi, tabiatıyla resim ve fotoğraf üzerine ahkâm da kesmedi. Gazetelerin futbol sayfalarından başka bir yerini okumadı, kitap, dergi zaten eline almadı. Bu Adam kütüphanelerin yolunu bilmez hala. Ve Bu Adam bir gün olsun başını çevirip de bakmadı Unkapanı'ndaki muhteşem su kemerlerine yahut Tophane'deki harikulade Mimar Sinan eseri camiye. O bir tek alış-verişten anladı. Gelsin müşteri, gitsin müşteri. Al gülüm ver gülüm. Kafası başka hiçbir şeye basmadı Bu Adamın. Şu Adam hayatı boyunca Bu Adam'ı seyretti durdu. Onun da bu amansız şehrin sokaklarını arşınlamaktan tabanları şişti. Şu Adam müzelerden çıkmadı (çıkmadı da ne oldu), sergiler gezdi (gezdi de ne oldu), kitaplar okudu değişik değişik konularda (okudu da ne oldu), tarihi çok sevdi (sevdi de ne oldu), geçmişi çok sevdi (sevdi de ne oldu, şehrin en uhrevi köşelerinde gezinirken karşısına Bu Adam çıktı ve ona "Buyur Abi" dedi), sevdi sevmesine de bu defa da bugünden nefret etti. Şu Adam da parayı çok sevdi, hatta belki de Bu Adamdan da çok sevdi. Ama kahretsin, hep yürüdüğü yollarda karşısına hep Bu Adam çıktı. Çok nadiren Bu Adam'ın boynuna sarılmak geldi Şu Adamlın içinden. Dolu dolu günlerin ardından gelen yağmurlara karıştı gözyaşları Şu Adam'ın. Şu Adam, yağmurdan kaçmak için aceleci adımlarla yürüdüğü anlarda Bu Adam'ın tezgâhının üstünü naylonla örttüğünü gördü. Bir zaman düşündü, niye bizler bu şehrin muhteşem tarihine yakışmayan fikri kıt, estetik yoksunu kimseleriz diye. Çok çok üşürdü böyle zamanlarda Şu Adam. Bununla beraber, vapurda içmeyi düşündüğü bir bardak sıcacık çayla içi ısınıverirdi çok geçmeden.

---