Bülent Arel'in ölümünden dört gün sonra 28 Kasım 1990 günü Cumhuriyet gazetesinde çıkan yazımda verdiğim sözü tutabilmem için aradan yıllar geçmesi gerekti. Yazıda, Bülent Arel'in anısına bir armağan kitabı hazırlamaya söz vermiştim. Onu tanıyanlar, yakınları, dostları, öğrencileri ve meslektaşlarının katkılarıyla gerçekleştirecektim bu kitabı. Ne var ki, Bülent Arel'in yaşamının ve sanatının öyküsünü yazmaya kalkışmanın bu denli uzun süren bir yolculuğa, neredeyse bir serüvene dönüşeceğini o zaman tahmin etmem olanaksızdı. Onu en yakından tanıyanların bile anılarını paylaşmakta çekingen davranacakları ya da unutkanlık hastalığına tutulacakları aklıma gelmemişti başlarken. İlk aşamada, Bülent Arel'in hayatı boyunca fikirlerine çok değer verdiği en yakın arkadaşı ve meslektaşı İlhan Usmanbaş'ın beni cesaretlendirmesi çok önemliydi. Arel'in Usmanbaş'a Amerika'dan yazdığı mektuplar bu kitabın belkemiğini oluşturdu. Bana yazdığı mektuplarla birleştirince Arel'in hem meslek hem de özel yaşamının haritasını kolaylıkla çizebildim. Gazi Eğitim Enstitüsü'nden öğrencisi olan, sonra da Ankara Radyosu'nda birlikte çalıştığı Cavidan Selek (Selanik)'e, yine Ankara Radyosu'ndaki ekibinden Ülkü Uluırmak'a yazdığı mektuplar da çok önemliydi. İlk eşi Yıldız Tarkan ve ikinci eşi Selma Arel ile çeşitli zamanlarda konuştum, üçüncü eşi Ellen Ervin ve son eşi Daria Semegen ile hem konuştum, hem mektuplaştım, hem de elektronik posta ile yazıştım. Onların katkıları ile Arel'in hayatının çeşitli dönemlerine ışık tutabildim. Büyük oğlu Emre Arel hem anılarını hem de aile fotoğraflarını benimle paylaştı, sorularıma her zaman yanıt bulmaya çalıştı. Prof. Dr. Aykut Kazancıgil, Arel'in öz babası Doktor Mehmet Sırrı Reşit Sorgun ile ilgili çok önemli bilgileri araştırdı ve buldu. Galatasaray'dan sınıf arkadaşı emekli büyükelçi İhsan Akay, Bülent Arel kitabı projesi ile ilk başta ilgilenenlerden biriydi. Kendisiyle hem Ankara'da konuşma olanağı buldum, hem de bazı anılarını yazılı olarak göndererek çalışmalarıma yardımcı oldu...

---