| Yazar | : | Hüseyin Demir |
| İsbn | : | 9786058025516 |
| Yayın Tarihi | : | Ekim, 2019 |
| Dil | : | Türkçe |
| Sayfa Sayısı | : | 256 |
| Ölçü | : | 13,5 x 21 cm |
6Eylül sabahıydı. Efsun, parmak uçlarına yavaş yavaş basarak yürüyordu. Mahzenin demir kapısını itti. Zorlanarak yarım açabildiği paslı demir kapıdaki sürtünme sesi merdiven boşluğundan mahzenin derinliklerine doğru yankılandı. Çok bakımsız olan mahzen girişinde, duvarlardan düşen taş ve toprak parçaları, Efsun un ayakları altında ezildikçe sesler çıkmaya devam ediyordu. Tedirgin tedirgin sekiz on basamak indikten sonra, dizlerini hafif bükerek eğildi; duvardaki oyuğa dikkatlice elindekini özenle yerleştirdi. Etrafını kolaçan etti. Ürpertici ve karanlık olan bu yerden bir an önce ayrılmak için doğruldu ve yukardan geldiği yere dönmek için hamle yaptı. Tam da bir iki merdiven çıkmıştı ki, mahzenin giriş tarafından garip sesler geldiğini duydu! Geri döndü ve merdivenlerden aşağıya doğru telaşla inmeye başladı. Aşağıda yolun bitiminde merdiven altındaki boşluğa sessizce sindi ve sindiği yerde biraz çevresini dinledi. Birden ayaklarının arasından birkaç tane ıslak lağım faresinin geçtiğini gördü, içerdeki sessizlik bozulmuştu. İnleme ile bağırma arasında acı bir çığlık boğazını zorlayarak çıktı. Çok korkmuştu. Lağım farelerinin ince tiz sesleri uzaklaşarak gitti. Efsun’un kalbi sanki göğüs kafesini parçalamasına atıyor, kalbindeki ritim beynini de zorluyordu. Efsun, hayatı boyunca bu kadar tedirgin olup korkmamıştı. Artık ağzında çıkan nefesinin sesini de kontrol edemiyordu. Sindiği yerdeki soluk alışlarının yankısını, bulunduğu bütün alanda duyabiliyordu. Sert bir ayak sesi ona doğru yaklaştığını hissetti. Merdiven altına iyice sinen Efsun, bir top gibi küçücük kalmıştı. Ayak sesleri yanma kadar gelmişti. Efsun, korkudan kafasını kaldıramıyordu. Ayak sesleri durdu.
Efsun’un heyecanı ve korkusu artık kontrolden çıkmıştı. Emindi, birileri tepesinde duruyordu. Ama o, kafasını kaldıramamıştı. Birden; “Ne işin var senin burada!” dedi biri.
Bu tanıdık bir sesti. Efsun, kafasını yavaşça kaldırdı; “Mahmut!” Efsun, Mahmut’u gördüğüne bu kadar sevineceğini hiç düşünmemişti herhalde... Bulunduğu yerden doğruldu, zor da olsa dizlerine hükmetmeye çalışıyordu...