Her fırsattan istifade ederek Edirne'ye yaptığım seyahatlerde âbidelerin seneden seneye daha fazla harap olduğunu ve şehrin adeta terkedilmiş gibi bakımsız halini gördükten sonra böyle mütevazi bir eserle bütün memleket sevenlerin ilgisini tekrar bu âbideler ve güzelliklerle dolu romantik şehir üzerinde toplamağa çalışmak benim için kaçınılmaz bir vazife oldu.
Türk tarih ve kültürünün en canlı ve göze görünür eserleri âbidelerimizdir. Âbide deyince yalnız meydanlara dikilen heykeller ve mimari eserler değil bütün sanat eserleri anlaşılmalıdır. Abidelerin korunması ve bakımı için evvela bunların geniş ölçüde tanıtılması ve herkese sevdirilmesi lâzımdır. Yerli yabancı herkese millî kültür hâzinelerimizi, âbidelerimizi tanıtmak, sevdirmek bunların muhafaza edilmesi için en verimli ve en kestirme yoldur. Avrupanın ileri memleketlerinde en büyüğünden en küçüğüne kadar herkes az çok sanat tarihi terbiyesi almış, âbide zevkini tatmış olduğundan bütün millet âbideleri üzerine titrer ve mukaddes emanetler halinde binbir itina ile bunları korur.
Maalesef şimdiye kadar memleketimizde bu hususta çok az gayret sarfedilmiş bütün faaliyet Vakıflar Umum Müdürlüğü ile Müzeler Umum Müdürlüğünün yaptırdığı tamirlerden ibaret kalmıştır. Halbuki milletçe yardım edilmezse yalnız resmi dairelerin gayretile bütün âbidelerimizin muhafaza edilebilmesine imkân yoktur.
En mühim sanat merkezlerimizin bile sistematik ve bütün âbideleri ihtiva eden sanat tarihi henüz yazılmış değildir. Yabancı dilde neşredilmiş eserlerden mühim bir kısmı çok eski ve bir taraflı görüşlerle dolu olup ihtiyacımızı karşılamaktan uzaktır. Bunların tekrar gözden geçirilip noksanların tamamlanması, nihayet kendi âbidelerimizi, kendi sanatımızı bizzat tetkike başlamamızın zamanı çoktan gelmiştir. İsabetli bir kararla liselere Sanat Tarihi derslerinin konulmuş olması bu hususta mesut bir başlangıç sayılabilir...

---