Savcı Bey
Eli kılıçlı üç yüz atl,. İnegöl'e doğru at koşturuyordu. Kuvvetlerinin küçüklüğü ufuklarının büyüklüğüne mani olmadan... Takvimler 1287 senesini gösteriyordu. Kayı aşireti, dört yüz çadırlık bir aşiretti ama devlet olma yolunda İnegöl tekfurunun karşısına dikiliyorlardı. Küçüklüklerine aldırmadan, bir koca çınarın dahi küçük bir çekirdekten çıktığının bilinciyle...
Osman Bey önde diğerlen arkada ilerliyorlardı. Geride kalan eşleri onlar için hayır dualar ediyordu Söğüt'te.
Osman Bey in. İnegöl'e geleceğini öğrenen İnegöl Tekfuru Aya Nikola'ya yolda pusu kurmuştu.
Sabah güneşi yükselirken Ermeni beli köyü yakınlanndan geçen Kayı ordusunun etrafı birden bire çevrildi. Osman Bey kapana kısılmış bir aslan misali haykırdı: 'Pusu var!" demeye kalmadan Kayıların üzenne ok yağmaya başladı. Kayılar kayıp veriyordu. Her yandan ok geliyordu ve toprağa ilk olarak düşenler en öndekiler oluyordu. Sonbahar yapraklan gibi bir bir düşüyorlardı. Oklar, yılanvari ıslıklar çalarak geliyor, yiğitlerin göğsünden çıkan 'Allah' sesiyle ıslıklar da yiğit nefesler de son buluyordu...

---