Küçük yaşlardan itibaren düşüncenin gücüyle ilgili kitaplar okumayı çok severdim. Düşünce gücünü kullanarak başarıya ulaşan insanlara, düşünce gücüyle alınan olumlu sonuçlara, pratik düşünceye sahip kişilerin verdiği hazır cevaplara büyük hayranlık duyardım. Ayrıca düşünce gücüyle tarihe yön veren insanların hikaye1erini büyülenmiş gibi okurdum. Özgürce düşünmek bana büyük bir keyif veriyordu. İlkokula başladığım yıllardan itibaren öğretmenlerimin benim üzerimde uyguladığı ve içinde cezaların da olduğu baskıcı düşünce ile tanıştım. Bu süreç 7. sınıfa kadar böyle devam etti. 7. sınıfta Türkçe dersimize giren Muharrem Hocam düşünce konusunda benim ufkumu açtı. Her ders, elinde o zamanların tek kişisel gelişim kitabı olan Dale Carnegie'nin "Söz Söylemek ve İş Başarmak Sanatı" adlı kitabıyla sınıfa geliyor, kitaptan parçalar okuyup bize sorular soruyordu. Özgür düşüncenin tadına o sene vardım. Eğitimin işkence değil insana düşünmeyi öğreten bir disiplin olduğunu düşünmeye başladım. Muharrem Hoca çok iyi bir öğrenci koçuydu. "Ölü Ozanlar Derneği" filmindeki hoca gibi koçluk becerileriyle bize düşünmeyi öğretiyor ve fikirlerimizi özgürce söylememize imkan tanıyordu.

---