Çetin Özkırım'ın ilk gazetecilik anıları. "BİR elimde sefertasım, diğerinde okul çantam, sırtımda ağabeyimin eskilerinden, anamın usta elleriyle üstüme uydurulmuş paltom, içimde umut ve yüreğimde deli bir çarpıntı, "Yedigün Matbaası"nın kapısından içeri girdim. Gide-gele kapıcı artık beni tanımıştı. - Tahsin beyi mi aradın? Durdum. - Evet! - Dışarı çıktı, yok... Hemen ne yapmam gerektiğini' düşündüm. Dönsem, olmazdı! Yarına dek bekleyemezdim. Gecemi gündüzüme katarak, tam sekiz, yeni karikatür çizmiştim. Onları Tahsin beye göstermem, gerekti. Kimbilir belki bu kez, içlerinden birini beğenir, alırdı... Temelli gitmiş olamazdı, gelirdi elbet. En iyisi, bir süre beklemekti: - Dönmez mi Tahsin Bey bugün? , - Dönecek... Giderken, "Ben birazdan gelirim" dediydi. - Bekleyebilir miyim kendisini? - Tabi... Tabi... Çık yukarı, odasında bekle. Gelir birazdan! - Sağol! Merdivenleri çıktım. Tahsin Öztin'in odası, koridorun hemen başındaydı. Küçük, şirin, düzenli bir yerdi. Pencereleri sokağa bakıyordu. İçeri girdim. Bakındım, kimse yoktu. Kapının yanında iki sandalye ve masanın karşısında da bir koltuk vardı. Ama oturmadım. Bir derginin yazı işleri yönetmeninin odasında oturmak, bana saygısızlık gibi geliyordu. Bir elimde sefertasım, diğerinde çantam, sırtımda paltom beklemeye koyuldum. Kış olduğu için annem, üşümeyeyim diye sıkı sıkı giydirmişti. Üstelik paltomu da çıkarmaya çekindiğimden, yavaş yavaş terlemeye başlamıştım. İçerisi sıcaktı. Kaloriferler yanıyordu. Vücudumun ağırlığını, bir süre sağ ayağımın üstüne verdim. Yorulunca sol ayağıma....."

---