Atirıalı kızım, takriben üç yıldır İstanbul’da yaşıyor. İstanbullu babası 49 yıldır Atina'da yaşamakta. Kızım İstanbul’u tanıdı ve ona âşık oldu, ancak yaşadığı İstanbul benim büyüdüğüm, yaşadığım İstanbul değil. Mario Vitti kitabında bu şehri sade ve dolaysız olarak anlatıyor, böylece şehri çeşitli ve değişik açılardan gözler önüne seriyor. Bu şehir benim de büyüyüp yaşadığım, bugün de hâlâ içimde taşıdığım şehirdir.
Aradaki fark nedir diye sorabilirsiniz. Mario Vitti önsözünde şöyle betimliyor:
Okuyucular, Türkler dışında Levantenler, Emmiler, Yahudiler, Runılar, Sefaradların yaşadığı şehirle -Konstandinupolis’le- zorlukla özdeşleşecekler. Savaş travmaları yaşamamış olan bu şehrin, süreç içinde azınlıkların hızlıca ülke dışına gönderilmeleri ve Anadolu’dan yığınsal bir halde buraya yerleşmeye gelen Türkiyeli nüfusla birlikte görünüşü ve toplumsal yapısı değişti.
İstanbul, onu yaşadığım, ve hâlâ anımsadığım gibi, azınlıkların yaşadığı şehirdi. Sözüm Mario Vitti'nin tanımladığı azınlıklar dışında, o yıllarda İstanbul’da yaşayan Türkleri de kapsamaktadır. Çünkü onlar da, Türkiye’de yaşayan diğer Türklerle kıyaslarsak -İzmir’deki Türklerle birlikte- azınlık oluşturuyordu.
İstanbul’da yaşayan Türkler Almanların Bildungs-bürgerttum olarak tanımladıkları eğitim görmüş kentli sınıftı. Ne yazık ki, Jön Türklerle başlayan milliyetçilik, Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşundan sonra hızla yayılıp onları da sürükleyerek ayrıcalıklı konumlarını, yani azınlık olduklarını algılamalarına izin vermedi. Günümüzde çok geç farkına vardılar, kendi şehirlerinde gettoda yaşıyorlar...
 

---