Bütün sabahlar birbirinin aynı değildir. Hatta güneş ışıkları aynı vursa da, aynı tatlı rüzgâr esse de, bazıları diğerlerinden farklıdır insan için. O gün sabah, ana fabrikanın direnişe geçeceği sözleriyle başladı. Herkeste bir umut... Muharrem, gece, ana fabrikadan birkaç kişiyle görüştüğünü söylüyordu. Söylediğine göre Isı Kazan'ın direnişe geçme olasılığı yüksekti. İlk defa çıkıyordu Muharrem'in ağzından böyle bir şey. Olumsuzlukları da sıralamadan edemiyordu. İşçiler üzerinde korkunç bir baskı varmış; silahlı adamlar dolaşıyormuş fabrikada. "Eğer olursa bir şey, bugün olur," diyordu. "Bugün başaramazlarsa bilin ki kaldı bu iş." Herkes sabırsız bir bekleyiş içindeydi. Öğleye doğru sinirler alabildiğine gerilmişti. Her an bir haber bekliyordu işçiler. Sonra beklemez oldular. Derken civarda fabrikaların paydos düdükleri çaldı. Yalnız ufak bir değişiklik olmuştu: Büyük fabrikanın servis kamyonları küçük fabrikanın önünden geçti o akşam. Oysa birkaç günden beri fabrikanın arka tarafından dolaşıyordu kamyonlar. Büyük fabrikanın direnişe geçmesi bir hayaldi belki de... Ertesi sabah işbaşı yapıldıktan iki saat sonra, büyük kazan fabrikasının etrafı çevre fabrikalardan gelen işçilerle doldu. Aralarında öğrenci gençler, çevre halkından kişiler de vardı. Kalabalık bağırıyor, direnişe geçmeleri için tezahüratta bulunuyordu. Yüz kişi kadar vardılar. Büyük kazan fabrikasının direnişe geçeceğini duyan gelmişti. Demir Döküm işçileri geceden yaymışlardı bu haberi. Öğleye doğru gecekondulardan gelenlerle birlikte sayıları daha da arttı. İçlerinde en heyecanlı olanları öğrencilerdi. Marşlar söylüyorlar, içerdekileri etkilemeye uğraşıyorlardı. Saatler ilerledikçe topluluk iyice coştu. Hep bir ağızdan slogan atıyor, kazan işçilerini mücadelede yerini almaya çağırıyorlardı. Fabrikanın içinde ölü sessizliği hâkimdi. Silahlı adamlar işçilerin başından ayrılmıyordu. Ustabaşılar, atölye şefleri devamlı dolaşıyordu. Gerginlik son haddine ulaşmıştı. Üretim olduğu falan yoktu fabrikada. İşçiler çalışıyor görünüyorlardı sadece...

---