Şehirlerin, semtlerin ve sokakların da hikayeleri vardır. Bir olaylar zincirini, belirli bir dönemi, hatta bütün bir çağı anlatırlar. İstanbul'un bir çok köşeleri ve semtleri böyledir. Ben bunlardan Direklerarası'nı seçtim. Geçen yüzyıl sonlarında parıltısı azalan yirminci yüzyıl başlarında kararan, 1930'larda büsbütün sönen Direklerarası, Beyazıt - Vezneciler- Şehzadebaşı - Saraçhane tramvay yolu ortadan kalkalı bir semt olarak da silindi. Birinci dünya savaşı sonları kapkaranlık İstanbul'unda ilk olarak tanıdığım Direklerarası hiç değilse yılda bir ay ramazanda aydınlık neşeli ve göz alıcıydı. Dükkanların önünde sütunlar yoktu ama Direklerarası ünü, canlılığı ve renkliliği az buçuk da olsa vardı. Diıreklerarası'yla on yıl kadar gündüzleri, geceleri, kışları ve baharları, yazları ve güzleriyle içli dışlı yaşadım. Tiyatro ve sinema antreleri, paradileri, perde arkası ve kulisleriyle. Eskilerin Fevziye Kıraathanesi yerinde yükselen tek katlı "Felek Sineması"nın giriş yerinde müşteri, kızıştıran ziller, Şark ve Millet tiyatrolarının kapı ağızlarında, "Temaşaperveran"'ı çağıran boru ve davul sesleri hala kulaklarımda. Daracık caddeyi bir bayram yerine çeviren allı morlu kartelalar, Ferah Tiyatro'da Darülbedayi-i Osmani sanatkarları", Ertuğrul Muhsin ve arkadaşları "Cemal Şakir operet heyeti" afişleri bugün gibi gözümün önünde. Ne var ki, çöken bir imparatorluğun yıllar yılı ve yeni kurulan cumhuriyetin başlangıcında tiyatro müzik ve düşün merkezi "Direklerarası" şimdi anılarda bile kalmadı. 1958 yazında Beyazıt havuzundan Saraçhanebaşı'na kadar geniş bir cadde uğruna Direklerarası'nı yerle bir eden İstanbul Belediyesi, Saray adını uygun bulduğu gösterişli yeni yapısına rağmen, Direklerarası için bir belge, bir anıt gerektiğini düşünmedi bile. Tiyatro hikayelerimi "Direklerarası" adıyla derleyip yeniden yayınlamakla, kapanan bir dönemde bir İstanbul semtinin portresini vermeği denedim. Direklerarası'na renk ve anlam katmış sanatçıları, kişileri, tiyatro yapıları büsbütün unutulmasın diye.

---