27 Martta Ereğli Lisesi'nin ve ilçe Milli Eğitim Müdürlüğü'nün davetlisi olarak Karadeniz Ereğlisi'ndeydim. Dünya Tiyatrolar Günü'ne denk geldiği için nefis bir şölene dönüştü günüm. 500 kişilik Erdemir sinema salonunda 1000 kişi vardı nerdeyse ve öğrencilerin hazırladığı nefis bir kısa oyunla sahneye davet edildim. O gün bir ilçe bana hala idealist öğretmenlerin var olduğunu gösterdi. Umutlandım. Yolda gelirken bir Orhan Gencebay kaseti aldım. Eski şarkılarından oluşturduğu, şu peynir ekmek gibi satanından. Efkârlandım, küçüldüm, küçücük oldum... Onun şarkılarını sahnede ışıklar altında söylediğim 70'li yıllarım geldi aklıma... Çocuk şarkıcılık yaptığımı... Beni Ayvansaray sırtlarındaki çay bahçesinde dinleyenlerin çoğu belki de "Bir küçük çocuk vardı çişi gelmiş gibi sallanarak şarkı söyleyen. Acaba ünlü bir şarkıcı olabildi mi?" diye soruyordur kendi kendine. O benim işte... Çay bahçesinin renkli ve ucuz spotlarının altında "Bir teselli ver, bir teselli ver Yarattığın mecnuna bir teselli ver" diye haykıran bendim... Oysa ne mecnundum, ne teselliye ihtiyacım vardı. Aşıklar neden sabahın köründe uyanır? Ayrılık neden üşütür insanı? Neden ellerimizi iki bacağımızın arasına koyup erkenden uyuruz? bilmezdim... Ama gene de haykırırdım sahneden çocuk sopranosu sesimle, yıllar sonra aşkın özveri olduğunu hatırlatan Orhan abimizin şarklarını... "Bir zamanlar benim sevgilimdin, Yanımdayken bile hasretimdin. Şimdi başka bir aşk buldun, mutluluk senin olsun...'

---