Herkesin kendi sesi var. İnce bir ses. Harika bir ses. Doyumsuz bir ses. Çekilmez bir ses. Etkili bir ses. Ne önemi var. Ben, her sese göre bir şarkı, bir türkü, bir ezgi olduğuna inananlardanım. Bu nedenledir ki, şu bet sesim hiçbir zaman üzmedi beni. Sesimi güzelleştirmek için bir çaba da harcamadım. Yalnızca bu sesin söyleyebileceği ezgileri, türküleri yaratmaya çalıştım. Yığınlara seslenmek, onlarla iletim kurmak güzel bir şey. Ama büyük kitleler, karşılık bekler yazardan. Okuduklarında bir karşılık ararlar. Herhangi bir sorunun karşılığını değil. Daha önce kafalarında belirmiş, formüle ettikleri soruların karşılığını. "Doğal olarak, bu soruların hazır-cevaplarını dile getiren yazarlar kurar onlarla iletimi" diyor Edgü Sonra ekliyor: "Oysa ben, karşılık verebilirim, ama Cevap'ı bilmiyorum. Hiçbir Cevap'ı. Cevaplarım bile birer sorudur benim." "Öyleyse kimin için yazıyorsun?" diyorum. "Sorulan sevenler için" diyor. "Karşılıklardan anlayanlar için." "Ama kimse sevmiyor sorulan" diyorum. "Ben de aranılan bir yazar olduğumu söylemedim" diyor F.

---