Denizlerin, İstanbul Şimdi gerilerde kalmış bir kış başlangıcında, aralık ayının üçüncü gününde hava kötü soğuk, sepken kötü sulu, kuzeyden esen rüzgâr altında Kilyos'talar, ikisi. Kilyos'un yukarılarından Kilyos'un denizine bakıyorlar. Hemen yanı başındaki kara saçlar rüzgârda savruluyor, zaman zaman yanağına değiyor uçları, okşayıp çekiliyor. Kendini bildi bileli İstanbul denizlerinden Kilyos'u, balıklardan kolyosu sevemediğini düşünüyor. Bundan ötürü olsa gerek, Kilyos ile kolyos, özel sözlüğünde son sözcükler, olağan bir sözlüğün son sözcüğü olan "züyuf"tan bile sonra geliyor o ikisi ve sözlük sona eriyor, kapatılıyor. "Züyuf" ki ayarı düşük, kalp para demekti, Kilyos denizinin ayarı düşük deniz, kolyos balığının ayarı düşük balık olduğunu düşünüyor. - Ne düşünüyorsun?.. - Denizi... Kilyos'u... - Beni düşünmüyor musun? - Sen yanımdasın. Ünlü deniz ressamı Ayvazovski'nin bir deniz tablosu, aşağıdaki Kilyos denizinin dalgaları arasından yükselip yaklaşırken tepedeki gazinoya sığınıyorlar. Gazinonun camları ardından bakarken bile, geniş aralıklarla kıyıya yürüyen, yuvarlana yuvarlana yaklaşarak kıyıya çarpan dalgaların arasına karışıp, o dalgalarla boğuşup, belki de boğuşamayıp, içinde kaynayıp giderlermiş gibi bir deniz! Kilyos kışı denizinin, dırdırı, saldırganlığı manyaklık kertesine ulaşmış bir kadından ayrımı yok. Biliyor aslında, deniz ile kadın bayatlamış bir benzetme, ama şu denizi ille de kadına benzeteceksin deseler, şu sıradaki benzetmesi işte bu olacaktı, buydu. Tehdit ve şantaj, cinnet ve isteri karışımı psikonevrozlu bir ruhsal durum şu anda gözlerinin önünde sergileniyor...

---