Haziran 2014
Görece Kasabası’na bağlı Çakalağzı Köyü-Kuzey Ege
Güneş tepede cayır cayırdı. Keskin gözlerinin değdiği yerleri yakıp kavuruyor, kendisinden korunmaya çalışanların üzerine ise harlı nefesini salıyordu. O nefes, saklanabilecekleri yanılgısına düşenleri nerede olurlarsa olsunlar buluyor ve güneşin yakıcı selamını söylüyordu. Tentelerin altında, ağaçların gölgesinde, odaların kuytusundaydı. Su borularında sinsice geziyor, pencerelerden, kapılardan, bacalardan, yerlerdeki taşlardan, anahtar deliklerinden, miskin bir ejderha gibi alevini hohluyordu.
Taşın, toprağın, ağacın, insanın, kuşun, bağın, derenin, çiçeğin, evin, sokağın, mahallenin canı çekilmişti. Köy, uzaktan bakan gözler için, buharlaşmakta olan titrek bir görüntüydü. Kısacık minareli küçük bir cami; dev bir çınar ağacının gölgesine kurulmuş, zamanın neredeyse katılaştığı, zarların bile tavlaya nazlanarak, aheste beste düştüğü köhne-miş bir kahvehane; içlerinde ne satıldığı belirsiz, birbirlerine sokulmuş dört ufak dükkân ve merkezden uzaklaştıkça seyrekleşen, tarla ve bahçelerin arasına dağınık düzen gizlenmiş tuğla ya da kerpiç evler...

---