Yıllardır hep konuşulan fakat bir türlü ispatlanamayan, dedikodu olarak kalan bir olgu; sahtecilik. Hemen hemen her müzayede, her önemli satış sonrasında konuşulur... Nelerin sahtesi yoktu ki? Eser - i İstanbullar, Beykozlar... İran'da, Fransa'da yapılıyor; Türkiye'de pazarlanıyor. Yapılamaz zannedilen tombakların gerçeğinden ayrılması çok zor sahtelerini, görmek için Caddebostan'a kadar gitmeniz yeterli... Tuğralı gümüşlerin en güzellerinin, İstanbul işi taklitlerini de yine gerçeklerinden ayırmak oldukça zor. Yine Çanakkale, İznik ve Kütahya seramik ve çinilerinin birbirinden güzel kopyaları piyasayı neredeyse kaplamış durumda. Selçuklu seramiklerinin ise sahtesi gerçeğinin birkaç katı daha fazla sayıda. Elbette bunların somut örnekleri ortaya konulmadığı; belgelendirilmediği sürece, tüm söylenenler dedikodudan öteye gidemeyecek... Son yıllarda, hem yatırım aracı olarak, hem de koleksiyoner ve sanatseverlerin yönelmesiyle Türk resminde adeta patlama yaşanıyor. Yeni yeni koleksiyonlar oluşuyor. Özellikle bankalar oldukça büyük alımlar yaptı/yapıyor. Tüm bu yaşananlar Türk resimlerinin fiyatını inanılmaz rakamlara ulaştırdı. Sağlığında yoksulluk ve sefalet içinde yaşayan ressamların resimleri bugün on binlerce dolara alınır/satılır oldu. Bu da her değerli şeyde olduğu gibi, resimde de sahteciliği beraberinde getirdi. Yıllık 50 milyon dolarlık bir ciroya ulaşan resim piyasasında, sahtecilik önemli bir yer tutuyor. Yapılan işin mali ve etik yönü bir yana bırakılsa bile sanat tarihi açısından yapılan sahte resimler son derece vahim bir durumu işaretliyor. Satılan sahte resimler ya koleksiyonerler ya da galeri ve müzayede şirketlerinin verdiği bilgiler doğrultusunda ressam kataloglarına giriyor. Halen hayatta olan bazı sanatçıların bile sahteleri ile karşılaştıklarını ve işin içinden çıkamadıklarını gözönünde bulunduracak olursak; Türk resmi üzerine çalışacak araştırmacıların önünde gittikçe büyüyen büyük bir problem oluştuğu kesin...

---