İlkel kavimlerde sanat bir büyü aracıydı; insanın doğaya üstünlük sağlama duygusuna ve toplumsal ilişkilerin gelişmesine yarıyordu. Ancak sanatın kaynağındaki özellik yalnızca bu değildi. Başlangıçta sanat, korkutucu ve ürkütücü gücüyle düşman üzerinde üstünlük sağlamaya da yarıyordu. Kısacası, sanatın işlevi GÜÇ sağlamaktı; doğaya, düşmana, karşı cinse, kötü ruhlara... Yani sanat TOPLU YAŞAMA GÜCÜ’nü ortaya çıkarıyordu; böylece insanı parçalanmış bir durumdan birleşmiş bir bütüne götürüyordu.
Bugün sanatın kaynağında gördüğümüz bu özellikler, daha büyümüş ve çeşitlenmiş bir yolda sürüp gidiyor. Bunun için de, sanat, kendi başına bir toplum gerçeğini yansıtıyor.
Sanat, insanı birleşik bir bütüne götürür dedik. Bir toplumun kendi özgürlüğünü ve egemenliğini sürdürebilmesi için birleşmiş, bütünlenmiş bir anlatım gücünü edinmesi gerekir. Her ulusun, her toplumun bu birleşik anlatım gücü ve rengi öbüründen değişiktir; bu yüzden dünya yüzündeki toplumların birbirlerinden ayrı, ama birbirlerine bir şeyler vererek gelişmiş, kendilerine özgü kültürleri vardır. Öyleyse, ulusal bağımsızlık her şeyden önce kültür bağımsızlığı ile var olur...

---